Αντωνία Αντωνοπούλου: Στερούμαι την αγκαλιά των παιδιών μου
Η Αντωνία Αντωνοπούλου και η ομάδα της είναι οι άνθρωποι που έρχονται σε επαφή καθημερινά με ύποπτα αλλά και θετικά κρούσματα στον νέο κορονοϊό στο Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Αγιος Ανδρέας». Ως προϊσταμένη Νοσηλευτών της Κλινικής Λοιμώξεων Covid-19 του νοσοκομείου ανέλαβε ξαφνικά την ευθύνη για το νεοσύστατο τμήμα, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις των νέων καθηκόντων και παράλληλα να μπορέσει να διαχειριστεί το ψυχολογικό σοκ για αυτήν, τους συναδέλφους και την οικογένεια της.
Σε 35 χρόνια προϋπηρεσίας έχει έρθει αντιμέτωπη με εκατοντάδες δύσκολες καταστάσεις, όμως η εποχή του κορονοϊού είναι πρωτόγνωρη και για την ίδια. Στα χρόνια του Covid-19, λοιπόν, η Αντωνία Αντωνοπούλου δίνει μια πιο ανθρώπινη διάσταση στα όσα αντιμετωπίζουν οι νοσηλευτές των νοσοκομείων και μας μεταφέρει το ψυχολογικό βάρος που έχουν κληθεί, μεταξύ άλλων, να σηκώσουν.
Οι νοσηλευτές βρίσκεστε στην πρώτη γραμμή μάχης απέναντι στον κορονοϊό. Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σας το τελευταίο διάστημα;
Από τις 12 Μαρτίου βρισκόμαστε, όντως στην πρώτη γραμμή. Η ζωή μας και ο τρόπος δουλειάς άλλαξαν εντελώς ξαφνικά, αλλά φτάσαμε σε ένα σημείο που έχουμε συνειδητοποιήσει αυτό που κάνουμε και είμαστε έτοιμοι. Υπάρχει πίεση και άγχος, αλλά το αίσθημα του καθήκοντος και το φιλότιμο είναι πάνω απ' όλα.
Τι μέτρα έχετε πάρει για να προστατεύεστε στο νοσοκομείο αλλά και στο σπίτι;
Το νοσοκομείο μας δίδαξε ώστε να παίρνουμε επιτυχημένα μέτρα και στο σπίτι. Μας έχει βοηθήσει η διοίκηση με μάσκες και γάντια και ίσως να χρειαζόμαστε επιπλέον ενίσχυση στις μάσκες, αλλά δεν έχουμε παράπονο. Σαν προϊσταμένη στο τμήμα είμαι αρκετά αυστηρή για την τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Προσπαθούμε για το καλύτερο.
Στο σπίτι παίρνω ακόμα πιο αυστηρά μέτρα για μένα και την οικογένειά μου. Το πλύσιμο των χεριών γίνεται σχολαστικά όταν επιστρέφουμε στο σπίτι, τα παπούτσια τα βγάζουμε στην πόρτα, να αερίζονται τα ρούχα και οι χώροι του σπιτιού και κυρίως να μην πιάνουμε το πρόσωπο μας. Αυτά συμβουλεύω την οικογένεια μου για να μην έχουμε πρόβλημα.
Υπάρχει ο φόβος για τους κινδύνους που ενδέχεται να έρχεστε αντιμέτωπη καθημερινά;
Βεβαίως και φοβάμαι, όλοι φοβόμαστε. Ομως προσέχουμε πολύ και εγώ και το προσωπικό για να μην συμβάλουμε στη διασπορά του ιού. Εχουμε φτάσει στο σημείο να νοσηλεύουμε αρκετά ύποπτα περιστατικά, τα οποία ευτυχώς στην πλειοψηφία τους ήταν αρνητικά στον Covid-19. Εχουμε έρθει σε επαφή και με θετικό κρούσμα. Υπάρχει φόβος και άγχος, όμως έχουμε συμβιβαστεί.
Η οικογένειά σας πώς έχει υποδεχτεί αυτή την κατάσταση;
Η αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολη, όμως ήμουν θετική επειδή ήξερα τι κάνω. Δεν περίμενα πως θα βρεθώ στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης του κορονοϊού, αλλά προσαρμόστηκα. Οι δικοί μου άνθρωποι μου συμπαραστάθηκαν από την πρώτη στιγμή. Τα παιδιά μου τις πρώτες ημέρες έψαχναν στολές και μάσκες στο διαδίκτυο για να με βοηθήσουν και να με προστατέψουν. Από μόνη μου, όμως, λόγω φόβου και άγχους παίρνω μέτρα για να τους προστατεύω. Εχω στερηθεί την οικογένειά μου, να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα παιδιά μου. Αυτό με συγκινεί πολύ. Αλλά πρέπει να εφαρμόζουμε τα μέτρα όλοι μας. Θα ήθελα να τονίσω επιπλέον πως με στενοχωρεί κάποιες φορές η συμπεριφορά άλλων ανθρώπων εκτός σπιτιού. Ο κόσμος φοβάται και μπορεί πολλές φορές να αποφεύγει εμάς ή τα μέλη των οικογενειών μας επειδή θεωρεί πως υπάρχει πιθανότητα να του μεταδώσουμε τον κορονοϊό. Οι πρώτοι που γνωρίζουμε πώς να προφυλαχθούμε είμαστε εμείς και έχει γίνει τρόπος ζωής μας.
Μπορείτε να μου μεταφέρετε το κλίμα και από το υπόλοιπο προσωπικό; Τι συζητάτε σχετικά με το θέμα;
Από την αρχή που μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία, ίσως γιατί ήταν πολύ απότομη η μετάβαση στα νέα δεδομένα, υπήρχαν αντιδράσεις. Ξαφνικά βρεθήκαμε μέσα στην Κλινική Λοιμώξεων Covid-19. Για εμάς είναι ένα καινούργιο τμήμα, δεν ξέραμε πώς να συμπαρασταθούμε ο ένας στον άλλο και πώς να δουλέψουμε. Υπήρξαν στιγμές που κλάψαμε, ξεσπάσαμε, αλλά φτάσαμε στο σημείο να πούμε πως είμαστε όλοι μαζί ακόμα και στον θάνατο. Αντλήσαμε δυνάμεις μέσα από τις συζητήσεις μας. Είμαστε πάνω από 25 χρόνια μαζί οι περισσότεροι συνάδελφοι, εγώ έχω στην υπηρεσία 35 χρόνια. Με αυτούς τους ανθρώπους είμαστε ομάδα από την Κλινική Νοσημάτων Θώρακος, οπότε νιώθουμε μία οικογένεια. Συζητάμε τα προβλήματά μας, εμψυχώνουμε ο ένας τον άλλο, δίνουμε συμβουλές για τις οικογένειες μας και τα παιδιά μας. Προσπαθούμε να μην κουβαλάμε στην οικογένειά μας τα προβλήματα και τα άγχη της δουλειάς και τα λύνουμε μέσα στον χώρο μας.
Οταν τελειώνει η βάρδια σας αυτή την περίοδο και γυρίζετε σπίτι, τι σκέψεις κάνετε;
Προσωπικά, επειδή νιώθω έντονα το αίσθημα ευθύνης, δεν μπορώ να πω πως χαλαρώνω. Προσπαθώ τις κενές ώρες να διαβάσω το επιχειρησιακό σχέδιο του νοσοκομείου, τις νέες οδηγίες του ΕΟΔΥ για να είμαι ενημερωμένη, να δώσω κάποια συμβουλή στους συναδέλφους μου για πράγματα που έχουν σημασία. Ζούμε κάτι διαφορετικό απ' ό,τι ζούσαμε. Ενημερώνω άλλους ανθρώπους που ζητάνε από εμάς συμβουλές. Αυτά δεν ισχύουν μόνο για μένα, αλλά για όλη την ομάδα. Δεν μπορώ να πω πως έχουμε την χαλάρωση που θα θέλαμε. Είμαστε λίγο φορτισμένοι ακόμα. Οπότε δεν μπορούμε να σκεφτούμε μόνο το τώρα και να χαλαρώσουμε γιατί έρχεται στο μυαλό μας το τι θα αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα στη δουλειά μας..
Είστε αισιόδοξη γενικά για την κατάσταση;
Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη για την κατάσταση. Βλέπω πως υπακούμε στα μέτρα που θέτουν οι αξιόλογοι επιστήμονες της χώρας, χαίρομαι που και η κυβέρνηση εφαρμόζει τα όσα προτείνουν οι επιστήμονες. Ομολογώ όμως πως με φοβίζει λίγο η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, μήπως ο κόσμος βγει περισσότερο και λόγω καλοκαιρίας. Θα ήθελα λοιπόν, να συστήσω μεγάλη προσοχή στους συμπολίτες μας, να μην βγούμε στους δρόμους και να μείνουμε στο σπίτι. Ετσι θα βοηθήσουμε όλο το σύστημα, αλλά και εμάς που βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή να αντέξουμε.
Αναδημοσίευση από pelop.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου